Goodbye

May 29th, 2014

I haven’t updated this place here in a couple of years, and I’m not planning to do so in the future. The internet has changed, probably I have as well. So stuff gets uploaded elsewhere, like here and on FB of course. But I’m not a complete jerk, so I’m posting a picture here today after all.

byebye-wordpress

I’m the 1 and only dominator

January 28th, 2011

Last week’s results: been given a 7,5 for the collective works I made last semester, which is better than last time, again!

This week’s results: JANNEKEHOPMAN.COM !!!! A spanking new WEBSITE, with some of the better works I made in 2009/2010.  I don’t give warnings before deleting or replacing stuff from there, so check it out before I have to give in to the urge to change it again.

Hokjes in het riet

December 31st, 2010

Hoe meer ik lees, hoe minder ik durf te schrijven. Een middagje andermans blogs lezen heeft een betere profylactische werking op de schrijfkunstige output dan een pen die niet werkt of een laptopspeaker waar net een lekker moppie acid uit komt.

Nou zijn er allemaal verschillende manieren van schrijven. De boodschappenbriefjes hebben heus niet geleden onder mijn leesijver, maar ik had het natuurlijk over een soort autonome schrijfsels. Bij mij hebben die van oudsher de vorm van een blog, en dan in het bijzonder een zelfbewierokend, navelstarend, egodocument zonder enig herkenbaar thema, behalve mezelf dan, hè. Het grote nadeel van dat format is de schaamte als je het allemaal nog eens terugleest. Vind ik mezelf echt ZO interessant? Of denk ik ECHT dat andere mensen mij ZO interessant vinden? Nou niet terugkrabbelen: blijkbaar dacht ik dat ja. Maar dacht ik dat ECHT?! Volgens mij wilde ik gewoon lekker wat stukkies typen, en wat leuke kiekjes laten zien.  Volgens mij schreef ik altijd al stukkies, maar vond ik dat als ik ooit een Kunstenaar wilde worden, ik eraan moest wennen om die zooi ook aan andere mensen te laten zien. En zag ik het als een soort stok achter de deur om eens wat meer te gaan doen wat ik leuk vond. Je weet wel, amateuristische familiestukkies schrijven, kiekjes van truttige breiwerkjes vergezeld van mierzoete bijschriftjes publiceren, een pseudograpje hier en daar. Stiekem probeerde ik natuurlijk eigenlijk een ‘schrijver’ te zijn, maar ik kon nooit kiezen tussen hoog-van-de-toren of volslagen onbevangen en pretentieloos, dus bungelde alles er altijd tussenin.

Ik had misschien Hildo’s egocentrische website meer als voorbeeld kunnen nemen. Als ik even in de put zit ga ik altijd graag even lezen over zijn visjes, zijn poes of een van zijn andere hobby’s. Niks mis met een lekker egocentrische website, als je je er dan vervolgens ook maar niet voor schaamt.

Ik schaam me wel voor de resultaten, maar niet voor de vooruitgang. Want de foto’s die ik maak zijn in 3 jaar toch wel verbeterd, ik ben godbetert aangenomen op de kunstacademie en ik heb mezelf gelukkig nooit echt een schrijver genoemd. Wat ik ook heb geleerd is dat een platform waar je tekst op publiceert, een thema of op zijn minst een toon nodig heeft. Het feit dat IK het allemaal schreef is natuurlijk niet genoeg. Wel leuk voor mij, dat ik lekker alles kwijt kon, maar daar betalen de mensen niet voor. Kijk, als ik nou psychotisch was…

Het begint allemaal een beetje te klinken als een overlijdensbericht van dit blog, misschien is het dat ook wel, maar daar heb ik nog geen definitief besluit over genomen. Ik zou geloof ik ook nog een nieuwe website gaan presenteren, maar ook daar heeft de twijfel over het Thema en de Categorisering toegeslagen. Hokjes, godverdomme die stomme hokjes, je kan niet met of zonder ze, alles moet in een hokje! En dan heb je de beste helft van je werk over drie hokjes verdeeld, maak je de week daarop ineens iets wat in geen van de drie hokjes past maar wel op je website moet, en je drie bestaande hokjes met een kluitje het riet in stuurt als het gaat om het dekken van lading. Zitten ze daar… da’s toch zielig.

Het Dolhuys

October 9th, 2010

There’s a museum for psychiatry close to where I live, called Het Dolhuys. What can you expect to see in such a museum? I wasn’t really sure, but I thought it would mostly be signs, stuff to read, not much visual entertainment anyway, something a member of Generation Y cannot live without.

However, this season they are having an exhibition about the connection that a lot of people see between artistic genius and mental illness. The main point is: was Vincent van Gogh crazy? I decided I wanted to see the exhibition regardless of my low expectation of the museum, just because the topic interested me.

It turns out the museum is quite wonderful, it gives a balanced account of the treatment of mental health problems through the years and does this not just by putting up informative signs but my means of sculptures, video, a cinema, patient stories, quizzes. The focus was very visual, the design of the whole place was beautiful, and I liked that there was a lot of material about creativity and illness and how we perceive artists. For something to become art, it has to be different, so in some way the person who makes it has to be able to be/think differently. Maybe this means that art and artists are ‘crazy’ by definition, because crazy only exists when it’s compared to the ‘normal’. But then again, ‘crazy’ is a pretty hollow term, so it doesn’t really matter that much. In the end you just have to sell what you make, and this gets increasingly hard when you’re truly crazy, I imagine. Maybe Vincent agrees with me on this. Though he did not consider himself to be crazy, and neither do I.

The van Gogh part was interesting, but what I liked the most was material about gender in psychiatry, and how women are traditionally diagnosed completely different from men with the same symptoms. I’ll be reading up on this, I’m afraid, because when something’s sparked my interest, it’s hard to ignore.