Archive for the ‘India’ Category

Tea container

Saturday, December 6th, 2008

As you all know, I finished My So Called Scarf, and since then I have posted no-thing-at-all. You must all be wondering: “But Janneke, what the hell is on your needles now then? Weren’t you completely nuts with knitting these last months? If I think really really hard I can remember you working on something of a black lace shawl, but I haven’t heard about that one in ages, and I never got to see a ‘Finished’ picture of it either, so you must surely be working on something else in the meantime, right?”

And therefore I will beat you to the punch so you don’t have to clog my bandwidth asking these questions, and answer right away: “Yes, of course I have been knitting on things. I finished another pair of Garter Stitch Mitts, started months ago in India with cheap bright acrylic yarn and I modified them heavily because of my lack of a tapestry needle at some point. I couldn’t graft the live stitches recovered from a provisional cast on because of this lack of a needle, so I made a different seam, with contrasting yarn. Check it out:

sunnymittens

You can probably see that they are thick, squishy and thus warm. In fact I think they are more functional than the first pair that I did not modify and knit in Rowan Felted Tweed. These were too tight (even though my hands are thin and small) and so lost their stretch very quickly and became quite thin. But I lost one of them a week ago and I am very disappointed about it because they were so beautiful and took up virtually no space in handbag or pocket.

Also, at some point, I have started liking tea. I always found it sophisticated, much more so than coffee for example, but I just used to hate the taste, so watery and bitter. But through some development of mine, may it be mental, physical or other, I now love to drink it, but the whole ritual that comes with it I like even better. Plus the fact that tea containers are so much more beautiful than coffee bags.

Thé gout russe

I am drinking this tea with milk right now, sometimes I use sugar, but both only every so often because it’s not actually the tea you are tasting when you add both milk and sugar. Except when you’re in India drinking chai, which is of course mainly milk and spices and not so much tea.

Back on a knitting note, I have been knitting furiously, or as furiously as these busy times allow me to (so that comes down to about twenty minutes every day on the train), on Beatrix by Kim Hargreaves, who’s patterns I have knit before with various results. The yarn is the same as that of Salina and my previous Garter Stitch Mitts, Rowan Felted Tweed, and I must say that in moss stitch it has a totally different, but equally nice feel as in stockinette.

Tonight Sinterklaas will once again (he did the same yesterday) shower me and my boyfriend’s family with gifts and the occasional poem. My head hurts like a giant bell is chiming away in it, so I have to relax more before the fun starts.”

doekje voor het bloeden

Tuesday, March 4th, 2008

Na een lange week van…. in mijzelf gekeerd zijn, kom ik weer op de proppen met een excuus-post. En ik bedoel excuus hier niet als ‘smoesje’ , maar zoals in ‘excuusneger’, een post als doekje voor het bloeden.

We doen namelijk niet echt spannende dingen, we liggen aan de Ganges met temperaturen tussen 20 C en 30 C, de mannen gewoon in hun zwembroek, de vrouwen in een pak (Punjabi suit, een wijde broek met een jurk erover) met daaronder een bikini. Op de rotsen naast de Ganges staat namelijk in dreigende letters overal: NO BIKINI. Je denkt misschien dat je dan wel naakt of in badpak kunt zonnebaden, maar dat bedoelen ze niet. Ze bedoelen dat vrouwen zich van top tot teen moeten bedekken bij het zwemmen. Zijn ze hier soms Moslim? Nee, Hindoes doen dit ook!

Want ze vinden hier dat de Ganges een tempel is, en daar mogen mannen blijkbaar wel zo goed als naakt naar binnen, maar vrouwen lekker niet! 

Verder heb ik de Hong Kongese hostelbranche bekeken en geprobeerd een goedkope kamer te vinden voor een paar nachten vanaf 14 maart. Maar in vergelijking met India kun je in Hong Kong alleen als een sultan overnachten, voor een overeenkomstige prijs. Dat wordt wennen.

Ik heb me hier de laatste dagen goed vermaakt, ik was natuurlijk al spoedig weer beter en ook zijn Kim en Rob in ons dorp aangekomen, wat onze kamer prompt tot een ‘jeugdhonk’ transformeerde (in de woorden van mijn schoonmoeder). drollenvanger (afghani trousers)Ik heb wat spulletjes gekocht waaronder twee drollenvangers: broeken met het kruis tussen je knieen. Ik stond er eerst twijfelachtig tegenover, maar de vreemde kledingvoorschriften in combinatie met het hete weer in combinatie met mensen bij wie het best leuk stond in combinatie met het feit dat ze geen reet kosten zorgden ervoor dat ik ze toch gekocht heb. En ik heb er helemaal geen spijt van!  

Te oordelen aan het aantal hostels dat mailde dat ze nog een kamer voor ons hebben gaat het toch wel lukken, een niet al te dure kamer in Hong Kong. Dat geeft de burger moed, na?

Hard

Saturday, February 23rd, 2008

Terug in Laxman Jhula was in mijn gedachten erg fijn en veilig, maar nu ik er ben voel ik me maar zozo. Ik werd vlak nadat we terugkwamen flink ziek, liep totaal leeg, werd weer beter, dacht ik, en werd vandaag weer ziek. Het was een beetje zoals zeeziek zijn, inclusief het gevoel dat ik op het dek van een schip liep en lekker op en neer deinde. Vooral vandaag heb ik ook nergens zin in en heb iknogal heimwee. Dus wat ga je dan doen? Internetten.

trein in indiaDe reis vanuit Dharamsala/ Mcleod was, hmmm, lang en avontuurlijk. We namen eerst de cheap-ass openbare bus die in vier bloedstollende achtbaansimulerende uren (ach ik overdrijf een beetje, het was wel echt jumpen en bouncen hoor, en op je tas letten die los op het dak ligt) keihard naar Pathankot reed, 90 km verderop. Daar gingen we ‘s avonds de nachttrein nemen naar Rishikesh, terug naar het dorp dus. We hadden kaartjes voor de duurdere slaapklasse, met bedsteetjes dus. Ik had zoiets nog nooit gedaan en ik vond het vrij cool, al was alles niet zo heel comfortabel en best hard. We hadden gelezen dat je of je bagage vast moest ketenen aan iets, of niet moest slapen. We leven graag op het randje, Wouter en ik, dus maakten we onze tassen slechts aan elkaar vast en gingen toch slapen. De tassen waren er bij het uitladen nog.

Ik heb maar even een plaatje van een trein van iemand anders zijn blog gejat, dat moet kunnen vind ik. Ik ben tenslotte ziek. Hij wil niet echt lekker in de tekst passen, beetje jammer. Zo zie je maar weer dat gestolen goed niet gedijt

Momo’s

Monday, February 18th, 2008

Het is hier een groot borrelend vat vol avontuur, Bassie en Adriaan zouden er hun handen vol aan hebben. Was gisteren nog een normale dag, weliswaar met een Russische mevrouw die plotsklaps aan me vroeg of ik Russisch sprak en een kaartje naar Delhi voor haar kon kopen en dan steeds als ik iets wilde verstaan van de kaartjesverkoper er doorheen vroeg: “Wat zegt hij??”, begon het vandaag zowaar ineens te regenen! Dit is natuurlijk niet het grootste avontuur van vandaag: we zijn naar het Tibetan Children’s Village geweest, de berg op. Het was er heel mooi, en om de kinderen te ontmoeten en bijvoorbeeld met zijn allen te horen zingen/bidden voor hun eten was heel bijzonder.

Momo's in the making

We kregen hun zelfgemaakte momo’s met aardapelvulling te eten, met hete chilipasta. Het was heerlijk, maar de groepsmoeder had ons er graag nog een stuk of tien meer zien eten.

W. and ChungdakDe jongen waar het om ging, Chungdak, het sponsorkind van een vriendin, was erg lief en ook verlegen. Hij heeft ons het halve complex laten zien, met voetbalveld, basketbalveld, cyberlokalen, scholen, bibliotheken, tempel, stupa en al. We hadden van zijn sponsormoeder een grote tas vol spullen voor hem meegenomen, dat vond hij natuurlijk heel leuk. Voor de groepsmoeder had Sadhya (de sponsormoeder in kwestie) ook wat meegegeven, die was er ook erg blij mee en ze was zo dankbaar voor alles. Toen we terugkwamen merkte ik pas hoe veel blijer en optimistischer ik was dan gisteren.

Het laatste avontuur is dat we in ons favoriete restaurant steeds leuke Indiase muziek hoorden en ik aan de ober-jongen vroeg welke CD dat was. Toen zei hij met een grote trotse glimlach dat hij de CD zelf had samengesteld. Ik vroeg of ik een kopietje mocht hebben, en hij zei dat hij dat zeker kon regelen. De volgende dag kreeg ik het CD-tje en wie weet kunnen jullie het hier binnenkort wel (deels) beluisteren!

Zo gaat dat hier in avonturenland.