Archive for February, 2008

Hard

Saturday, February 23rd, 2008

Terug in Laxman Jhula was in mijn gedachten erg fijn en veilig, maar nu ik er ben voel ik me maar zozo. Ik werd vlak nadat we terugkwamen flink ziek, liep totaal leeg, werd weer beter, dacht ik, en werd vandaag weer ziek. Het was een beetje zoals zeeziek zijn, inclusief het gevoel dat ik op het dek van een schip liep en lekker op en neer deinde. Vooral vandaag heb ik ook nergens zin in en heb iknogal heimwee. Dus wat ga je dan doen? Internetten.

trein in indiaDe reis vanuit Dharamsala/ Mcleod was, hmmm, lang en avontuurlijk. We namen eerst de cheap-ass openbare bus die in vier bloedstollende achtbaansimulerende uren (ach ik overdrijf een beetje, het was wel echt jumpen en bouncen hoor, en op je tas letten die los op het dak ligt) keihard naar Pathankot reed, 90 km verderop. Daar gingen we ‘s avonds de nachttrein nemen naar Rishikesh, terug naar het dorp dus. We hadden kaartjes voor de duurdere slaapklasse, met bedsteetjes dus. Ik had zoiets nog nooit gedaan en ik vond het vrij cool, al was alles niet zo heel comfortabel en best hard. We hadden gelezen dat je of je bagage vast moest ketenen aan iets, of niet moest slapen. We leven graag op het randje, Wouter en ik, dus maakten we onze tassen slechts aan elkaar vast en gingen toch slapen. De tassen waren er bij het uitladen nog.

Ik heb maar even een plaatje van een trein van iemand anders zijn blog gejat, dat moet kunnen vind ik. Ik ben tenslotte ziek. Hij wil niet echt lekker in de tekst passen, beetje jammer. Zo zie je maar weer dat gestolen goed niet gedijt

Momo’s

Monday, February 18th, 2008

Het is hier een groot borrelend vat vol avontuur, Bassie en Adriaan zouden er hun handen vol aan hebben. Was gisteren nog een normale dag, weliswaar met een Russische mevrouw die plotsklaps aan me vroeg of ik Russisch sprak en een kaartje naar Delhi voor haar kon kopen en dan steeds als ik iets wilde verstaan van de kaartjesverkoper er doorheen vroeg: “Wat zegt hij??”, begon het vandaag zowaar ineens te regenen! Dit is natuurlijk niet het grootste avontuur van vandaag: we zijn naar het Tibetan Children’s Village geweest, de berg op. Het was er heel mooi, en om de kinderen te ontmoeten en bijvoorbeeld met zijn allen te horen zingen/bidden voor hun eten was heel bijzonder.

Momo's in the making

We kregen hun zelfgemaakte momo’s met aardapelvulling te eten, met hete chilipasta. Het was heerlijk, maar de groepsmoeder had ons er graag nog een stuk of tien meer zien eten.

W. and ChungdakDe jongen waar het om ging, Chungdak, het sponsorkind van een vriendin, was erg lief en ook verlegen. Hij heeft ons het halve complex laten zien, met voetbalveld, basketbalveld, cyberlokalen, scholen, bibliotheken, tempel, stupa en al. We hadden van zijn sponsormoeder een grote tas vol spullen voor hem meegenomen, dat vond hij natuurlijk heel leuk. Voor de groepsmoeder had Sadhya (de sponsormoeder in kwestie) ook wat meegegeven, die was er ook erg blij mee en ze was zo dankbaar voor alles. Toen we terugkwamen merkte ik pas hoe veel blijer en optimistischer ik was dan gisteren.

Het laatste avontuur is dat we in ons favoriete restaurant steeds leuke Indiase muziek hoorden en ik aan de ober-jongen vroeg welke CD dat was. Toen zei hij met een grote trotse glimlach dat hij de CD zelf had samengesteld. Ik vroeg of ik een kopietje mocht hebben, en hij zei dat hij dat zeker kon regelen. De volgende dag kreeg ik het CD-tje en wie weet kunnen jullie het hier binnenkort wel (deels) beluisteren!

Zo gaat dat hier in avonturenland.

snow

Friday, February 15th, 2008

The second walk of this trip was into the real mountains. We headed for Triund, a peak or a pass, I still don’t know, but we knew that snow would eventually be blocking our way to the top. We would just see how far we could get. Walking through the beautiful forests we saw snowlayers growing even on the sunsides of the hills, so this was promising for the coming kilometres.

SnowAnd yes, within about 200m climbing the snow was a thick layer, and W. and I were as happy as children. The best part was that it wasn’t cold at all, we could comfortably walk in t-shirts while trotting through half a metre of snow.

The views were once again stunning, I felt like a real Himalaya-conquerer. The fact that after a few hours we ran into another cosy chai shop wasn’t disappointing (you know, because the people who work there see the view every day), but instead it was great because we could drink chai looking out on snowy peaks and Indians playing cards at the same time.

rest a while

Today our job is to contact the secretary of the Tibetan Children’s Village and check if we can come by to drop off donations for adoption kids of some people we know. It turns out to be more complicated than it seemed. But it will propably work out.

It’s really weird with all these great views and beautiful nature around us, I wonder what I did to deserve this. I’m used to hiking for hours and hours and then finally, at the very summit, you get your reward. Here you get the reward even before starting! Well, okay, the views are even better after a few hours hiking, but it’s still different.

But wonderful.

Het echte reizen, nu ging het wel (redelijk) goed

Tuesday, February 12th, 2008

Knitting girlEerst even het plaatje dat ik de vorige keer heb beloofd: het meisje met haar breiwerk en al haar kleurtjes om zich heen.

Zaterdag zijn we om 14:00 uur in de taxi gestapt. Die ging in anderhalfuur naar Dekyiling, dat is een Tibetaanse enclave bij Dehra Dun. Ze waren er nog net een staartje Losar aan het vieren, Tibetaans Nieuwjaar. Het voelt in zo’n Tibetaans dorp meteen compleet anders, al was het alleen al door alle Tibetaanse gezichten. Ze hebben zulke mooie gezichten, en hun gezichten zijn gemaakt om te lachen, heb ik ontdekt.

Toen we even op de ‘kermis’ rondliepen kwam een monnik ons halen voor de bus naar Dharamsala, gewoon zomaar uit aardigheid, en hij droeg onze bagage, ook zomaar zonder er geld voor te vragen of zoiets. Heel fijn. Vervolgens stapten we in een bus, door alle reisbureaus aangeduid als een ‘2×2 push-back deluxe tourist bus’ . Dit betekent dat je je stoel naar achter kan duwen en dat hij duurder en ook wel sneller is dan een gewone public bus. Hij deed er hoe dan ook nog steeds 13 uur over, en na deze lange, berekoude rit kwamen we om 05:00 uur ‘s ochtends aan in Dharamsala. Van daaruit moesten we nog de berg op naar waar het leuk is: McLeod Ganj. Hier wonen 10.000 vluchtelingen en een ervan is de Dalai Lama. Het gekke is alleen dat de Tibetanen er allemaal zo goed uitzien, en het de Indiase mensen zijn die er hier eerder uitzien als vluchtelingen. Alle bedelaars zijn Indiaas.

McLeod Ganj ligt hoog en vanuit onze hotelkamer heb je een geweldig uitzicht over bergen en de dalen ertussen. Toen we dus zo vroeg aankwamen was het veel en veel te koud. We stapten in een taxi en zijn auto wilde dan ook niet starten. We vonden een andere, een kleinere, en de bagage moest op het dak. Toen we honderd meter op weg waren flikkerde mijn tas van het dak. De taxichauffeur was nogal een pipo, dat bleek ook wel toen hij de straat van ons hotel niet eens kenden terwijl er in M.G. maar vijf(!) straten zijn. We zijn dus maar op het centrale plein uitgestapt omdat wij de weg blijkbaar beter kenden dan de taxichauffeur.

Toen we om 05:30 voor het hotel stonden was het dicht. Na anderhalfuur wachten in de kou besloten we toch maar op de ramen te bonken omdat er nog steeds nergens een teken van leven was. In het hotel niet, en ergens anders op straat ook niet. Dat bonken hadden we veel eerder moeten doen want er lag gewoon een mannetje van het hotel te slapen en hij kon ons meteen een kamer geven. Zucht.

Toen konden we eindelijk naar bedje toe. Het was nog steeds erg koud. Maar we konden helemaal onder onze slaapzak en een dikke (betonnen) deken kruipen en gewoon in slaap vallen.

Toen we weer opstonden een paar uurtjes later scheen de zon ineens hard op onze neus. We checkten netjes in bij het hotel en toen heb ik een dikke laag poep onder mijn schoen vandaan geprobeerd te halen.

Temple in McLeod GanjWe zijn door de straatjes van McLeod Ganj heen gelopen en we hebben voortreffelijk ontbeten bij een totaal on-Indiaas restaurant met zo’n prachtig uitzicht op de huisjes en dakjes en gebedsvlaggetjes en vooral de besneeuwde bergtoppen!

In onze hotelkamer scheen dus de zon naar binnen en in de loop van de dag konden we daar zelfs zonder shirt voor het raam zitten.

Hotel room, sun and everything

We aten wat koekjes en dronken wat sap. ‘s Avonds aten we hele pittige momo’s (soort ravioli/pelmeni) met nog veel pittigere saus bij een op het eerste gezicht leuk maar op het tweede gezicht nogal vies en armoedig restaurantje. Het uitzicht was natuurlijk wel weer smullen. We zijn niet ziek geworden. Voor het slapengaan konden we een Hollywoodfilm met ondertitels kijken vanuit ons bed. Het was koud maar fijn.

McLeod GanjGisteren waren de bergen er nog steeds, maar je kon ze niet meteen zien omdat het bewolkt was. We ontbeten uitgebreid en liepen weer wat rond, uiteindelijk een weg in die naar Lake Dal zou leiden. Na ongeveer 2 km kwamen we bij een gotische kerk, natuurlijk gebouwd door de Britten maar nu door de Indiase Christenen zelf gebruikt. Er was een heel mooi uitgestrekt kerkhof bij. Er stukje verder begon het ineens flink te stijgen en werden de utizichten steeds maar beter. Er was ook overal steeds meer sneeuw.

Scenery
Na weer een paar kilometer en 200 meter stijgen was daar het ‘Sacred Dal Lake’: een groot uitgevallen vijver die niet erg veel indruk maakte. Toch was het leuk om even te zien. We zijn nog een flink stuk verder omhoog gelopen en hebben daar in een restaurantje geluncht. Het was zogenaamd het restaurant van een hotel, maar het hotel dat erbovenop hoorde te zitten miste nog. Er lag op veel plekken nog een dik pak sneeuw en een tweetal rijke Sikhs decoreerden hun auto en zichzelf ermee en maakten daar foto’s van. Op de terugweg scheen de zon en moesten onze inspanningen even vastgelegd worden. De gebouwen op de achtergrond op de bergrug zijn McLeod Ganj. Klik even door naar het origineel want deze is lelijk verkleind…
McLeod Ganj scenery

Bij terugkomst hebben we weer van de heerlijke koffie van een dure hippe koffiebar genoten. Het was een erg fijne wandeling om mee te beginnen.

Vandaag is wederom een fijne dag aan het worden, het houdt maar niet op! Ik ben beniewd welke film er vanavond weer op HBO is…