Archive for April, 2008

See Tomsk and then DIE!

Wednesday, April 30th, 2008

OH MY GOD!!!

KIRILL LYNOV (Tomsk, Russia) wrote:

When I saw these 2 guys first time, I thought: Oh my God! They are perfect indeed! I liked them so much even though I had been with them not for a long time! At once I called them Jack and Rose like in a famous movie “Titanic” ! In my opinion, they resemble Di Caprio and Winslet….nice…nice… So, friends, I wish you to be happy all the time, I wish you to be together until your dying day! I feel sure everything is alright in your lives! That is great that you travel and you are lucky that you attended our tiny students’ Tomsk! Travelling broadens mind! Don’t forget about it! You are THE BEST! I hope to see ya sooooooooooooooooooon =)

New Russian tovarishi!

Tuesday, April 29th, 2008

Havin a little fun

Привет всем кто будет читать, или уже читает этот БлоГ!!! Эти замечательные люди приехали к нам в томск, и мы проводим с ними просто замечательное время!! Они такие веселые, с ними некогда не соскучишься, можно всегда поговорить на раличные темы,да и не только!!! Если честно, я даже не знаю, что еще написать, но все просто отлично, лучше не бывает!!! Они просто супер!!!!!!!!!!!!

алекс из томска!!!

from KOHOBAJIOB: These people are so wonderful!!!!! I’ll never go to middle of Asia… ‘Cause, it’s so wild country…. I wish I could go to Europe, and that the people there will be as nice as friends .Друзья, примите, моих товарищей. Они нормальные ребята, если вы н примите, а Вас забаню…

From Bloemenjansje herself:

We’re in Tomsk having a great time at Mark’s place with Mark and Aleksej. We haven’t had this good a (party)time since Guangzhou (well…maybe we have but that was the first cityname that came to mind), Russia is great! Couchsurfing is also very convenient. Talk to you soon, we’re off to the club now!!!

Back in the USSR (how’s that for a corny title!)

Sunday, April 20th, 2008

Sorry, all you Englishees, another Dutch post this time. It’s much quicker for me and internet is so damn expensive here in Russia… Don’t worry, it’s quite a lousy post anyway. (Just kidding about the lousiness of course.)

bloemenjansje in the snow againIrkutsk, we zijn van gedachten veranderd. Wat er sinds de vorige post is gebeurd is erg veel, erg mooi en erg snel voorbijgegaan, maar de rode draad zou kunnen zijn: we zouden na ons fantastische woestijnavontuur in de Gobi, Mongolie naar Ulan Ude gaan, en dat hebben we niet gedaan. We zijn rechtstreeks naar Irkutsk aan de andere kant van het Baikalmeer gegaan, na veel omzwervingen zit ik dus eindelijk weer in mijn geliefde RUSLAND.

Mongolian goat herder

Wat hield ons woestijnavontuur in? Als ik de prozaische poespas voor een keertje weg mag laten vat ik het zo samen: paardrijden op halfwilde paarden, zand, Mongoolse geitherders die vanaf hun zesde op een paard zitten, fantastische uitzichten, prachtige tempels, een hele lieve gids en kok, geweldige Finse en Nederlandse reisgenoten, Mongools eten in een bloedhete ger, poker, wodka en snuiftabak.

Ger interior

De details kan ik onmogelijk allemaal vertellen, omdat ik dan waarschijnlijk de beste dingen het slechtst uit de doeken doe, en omdat ik er de tijd niet voor heb. Ik heb gelukkig tijdens het avontuur wel dingen opgeschreven in mijn reisdagboekje, en wie weet wordt dat ooit op de markt gebracht door een slimme uitgever.

Sputniki i tovarischiWe hebben 5 dagen door de woestijn getrokken, bij nomadenfamilies overnacht en een keer of 7 autopech gehad, waarvan 4 lekke banden. We hebben Mongolie op zijn (enigzins) ergst meegemaakt (uren wachten in de koude woestijnwind op een nieuwe reserveband en ondertussen een nieuw Stonehenge bouwen) en op zijn mooist (na een prachtige dag paardrijden op halfwilde paarden die daarna gewoon weer losgelaten werden, en worstelen met een mongoolse geitherder, lekker opwarmen in de ger met onze gids en vriend Gotov en onze reisgenoten Aaron, Teemu, Tom en Thijs.) We waren dan ook behoorlijk verdrietig toen we Mongolie en onze vrienden alweer na een week moesten verlaten.

Stupa in a sandy haze

Maar de avonturen hielden buiten Mongolie gelukkig niet op. In de trein naar Ulan Ude kwamen we twee Nieuw-Zeelanders tegen wiens visum pas over drie dagen inging. Toen we dus na vele uren wachten eindelijk de Russische paspoortcontrole kregen werden ze na enig gezucht zonder verdere uitleg van de trein gehaald en de rest van de tijd hebben ze hoogstwaarschijnlijk in een soort cel op het station doorgebracht waar we ze nog even gezien hebben toen we de trein uit mochten. De les: visum op orde graag, bij de Russische grens.

Toen we in de buurt van Ulan Ude kwamen hadden we ons net dusdanig goed ingelezen dat we doorhadden dat rechtsreeks naar Irkutsk gaan veel handiger was. Met de nodige stress heb ik dus in mijn beste Russisch tijdens de stop in Ulan Ude extra kaartjes gekocht. Iedereen die bij deze onderneming betrokken was (de treindames, de coupegenote, de verkoopster op het station) waren na de eerste seconden heel erg vriendelijk en mijn liefde voor Rusland werd nog maar weer eens bestendigd. Het is geen land waar je lekker achterover kunt leunen en genieten, je moet er echt je best voor doen, maar dan heb je ook wat. In dit geval een kaartje in dezelfde coupe zodat we niet met onze tassen door de krappe trein hoefden te manoeuvreren.

Een hotel vinden in het besneeuwde (!) Irkutsk de gisterochtend was de volgende opgave. Het is ons natuurlijk gelukt, maar onderweg kregen we te maken met hotels vol met circusartiesten, mijn lip en tanden tegen de stoeptegels en dienovereenkomstig een blauwe lip, hotels die geen buitenlanders wilden, hotels die ons niet wilden omdat we nog niet geregistreerd waren, hostels waar niemand was en de deur op slot zat… Maar wederom met hulp van de stuurse maar eigenlijk heel lieve Russen zijn we in een heel aangenaam hostel terechtgekomen waar we de hele slaapzaal voor onszelf hebben en waar we gisteren heerlijke soep met kippevlees uit blik hebben gemaakt. Het was een koningsmaal na 36 uur in de trein zonder normaal eten.

Russkyi obed

Zo’n lang verhaal, en toch heb ik nog niet een tiende verteld van al het moois dat we hebben meegemaakt. Ach bekijk het maar zo: dan blijft er wat te raden over en kunnen jullie je allemaal verheugen op de foto’s en verhalen die gaan komen zodra het internet weer goedkoop en makkelijk te vinden is!

No real men

Tuesday, April 8th, 2008

Om een trouwe trouwe lezer eens tegemoet te komen zal ik weer eens in het Nederlands vertellen over China. China is gek van de Olympische Spelen, en helemaal hier in Beijing. China is ook gek van eten, en zoals iemand laatst tegen me zei (en waar ik nog vaak aan denk): Als de Chinezen iets oneetbaar vinden moet het om een steen gaan. Ik heb nu dus ook wat foto’tjes van al dat lekkers dat ze graag eten, want die horen er wel echt bij.

IMG_6170
De duizendpoten uit mijn vorige post.

IMG_6176
Slangen.

IMG_6177
Paddestoeltjes en wat dies meer zij.

W and squid
Het blijkt trouwens dat niet alleen de Chinezen die rare spijzen in hun mondje stoppen.

China bevalt heel erg goed, en de niet-Chinezen die we tegenkomen zijn tot nu toe ook heel erg leuk. Hier in Beijing zijn we wederom naar de club Babyface geweest, die een filiaal in veel grote steden heeft, en het was wederom bizar flashy, goud en glitterig. In de bar waar we heen gingen op zoek naar goedkoop bier was een paaldanseres en was het ondanks haar en het goedkope bier erg rustig. Onze avond was er niet minder om, we hadden immers dobbelstenen om het mega-populaire en mega simpele drink-dobbelspel te doen.

Beijing was nogal vermoeiend de eerste dagen, en ook gevaarlijk, zo ondervond Wouter toen hij zijn teen om een stoeprandje heen vouwde. We hebben de eerste dagen weinig anders gedaan dan op en neer gaan naar de Mongoolse ambassade en vandaag de halve dag naar treinkaartjes voor Ulaanbaatar gezocht. We zagen gelukkig nog wel kans om de Lama Tempel te zien,
een grote Tibetaans-Boeddhistische tempel met de grootste Buddha ter wereld, en helemaal uit een stuk sandelhout. Foto’s maken mocht natuurlijk weer niet.

Morgen gaan we alweer weg uit Beijing, zonder de Verboden Stad of de Chinese Muur te hebben gezien. Helaas heeft Mao gezegd dat hij die de Muur niet heeft beklommen, geen echte man is. Daar kunnen we het weer mee doen.

Het moest wel zo als we ook nog iets van Mongolie wilden zien en geen twee weken van ons Russische visum wilden verspillen. Het leven is soms hard, maar wel heerlijk en op dit moment compleet gevuld met nooit eerder door ons waargenomen zaken. Dat je daar soms een beetje moe van wordt en dat je er rare dromen van krijgt staat buiten kijf.

Morgenvroeg stappen we in de Trans-Siberie Express, de echte, alleen gaan we er dus in Ulaanbaatar, na slechts 30 uur, in plaats van 101 (tot aan Moskou) al uit. Van daaruit hebben we nog zo’n 5800 km te gaan, en 3 weken om dat te doen!