Archive for December, 2010

Hokjes in het riet

Friday, December 31st, 2010

Hoe meer ik lees, hoe minder ik durf te schrijven. Een middagje andermans blogs lezen heeft een betere profylactische werking op de schrijfkunstige output dan een pen die niet werkt of een laptopspeaker waar net een lekker moppie acid uit komt.

Nou zijn er allemaal verschillende manieren van schrijven. De boodschappenbriefjes hebben heus niet geleden onder mijn leesijver, maar ik had het natuurlijk over een soort autonome schrijfsels. Bij mij hebben die van oudsher de vorm van een blog, en dan in het bijzonder een zelfbewierokend, navelstarend, egodocument zonder enig herkenbaar thema, behalve mezelf dan, hè. Het grote nadeel van dat format is de schaamte als je het allemaal nog eens terugleest. Vind ik mezelf echt ZO interessant? Of denk ik ECHT dat andere mensen mij ZO interessant vinden? Nou niet terugkrabbelen: blijkbaar dacht ik dat ja. Maar dacht ik dat ECHT?! Volgens mij wilde ik gewoon lekker wat stukkies typen, en wat leuke kiekjes laten zien.  Volgens mij schreef ik altijd al stukkies, maar vond ik dat als ik ooit een Kunstenaar wilde worden, ik eraan moest wennen om die zooi ook aan andere mensen te laten zien. En zag ik het als een soort stok achter de deur om eens wat meer te gaan doen wat ik leuk vond. Je weet wel, amateuristische familiestukkies schrijven, kiekjes van truttige breiwerkjes vergezeld van mierzoete bijschriftjes publiceren, een pseudograpje hier en daar. Stiekem probeerde ik natuurlijk eigenlijk een ’schrijver’ te zijn, maar ik kon nooit kiezen tussen hoog-van-de-toren of volslagen onbevangen en pretentieloos, dus bungelde alles er altijd tussenin.

Ik had misschien Hildo’s egocentrische website meer als voorbeeld kunnen nemen. Als ik even in de put zit ga ik altijd graag even lezen over zijn visjes, zijn poes of een van zijn andere hobby’s. Niks mis met een lekker egocentrische website, als je je er dan vervolgens ook maar niet voor schaamt.

Ik schaam me wel voor de resultaten, maar niet voor de vooruitgang. Want de foto’s die ik maak zijn in 3 jaar toch wel verbeterd, ik ben godbetert aangenomen op de kunstacademie en ik heb mezelf gelukkig nooit echt een schrijver genoemd. Wat ik ook heb geleerd is dat een platform waar je tekst op publiceert, een thema of op zijn minst een toon nodig heeft. Het feit dat IK het allemaal schreef is natuurlijk niet genoeg. Wel leuk voor mij, dat ik lekker alles kwijt kon, maar daar betalen de mensen niet voor. Kijk, als ik nou psychotisch was…

Het begint allemaal een beetje te klinken als een overlijdensbericht van dit blog, misschien is het dat ook wel, maar daar heb ik nog geen definitief besluit over genomen. Ik zou geloof ik ook nog een nieuwe website gaan presenteren, maar ook daar heeft de twijfel over het Thema en de Categorisering toegeslagen. Hokjes, godverdomme die stomme hokjes, je kan niet met of zonder ze, alles moet in een hokje! En dan heb je de beste helft van je werk over drie hokjes verdeeld, maak je de week daarop ineens iets wat in geen van de drie hokjes past maar wel op je website moet, en je drie bestaande hokjes met een kluitje het riet in stuurt als het gaat om het dekken van lading. Zitten ze daar… da’s toch zielig.