Subtiel sluiertje

Vandaag begon het te sneeuwen. Het sneeuwen zelf heb ik niet gezien, maar toen ik de gordijntjes open deed lag er een wit poederig laagje. En dat bleef ook liggen. Ik hou niet van dikke witten pakken die overal op gaan liggen en alles aan het zicht ontrekken maar zo’n subtiel wit sluiertje dat zelfs de kleinste takjes van bomen van een klein wit randje voorziet vind ik wel mooi. Het voordeel is ook dat er niet na een halve dag zo’n smerige bruine smurrie overal ligt, daar is dit laagje veel te subtiel en verfijnd voor. Zodra ze wordt aangeraakt door zoiets corrumperends als een autoband of een schoenzool verdwijnt ze gewoonweg.

Ik wilde foto’s gaan maken, en dit heb ik ook gedaan, maar ik heb mijn hart er niet ingelegd met als resultaat vrij matige foto’s. Het blijkt dat goede foto’s niet zozeer uitgaan van mooie tafereeltjes, die ziet namelijk iedereen en op de foto vallen die vaak tegen, maar dat ze voortkomen uit normale tafereeltjes die door jou worden gezien en op een of andere manier bijzonder worden door de foto die je maakt. Dus als ik een foto ga maken van Haarlem onder een laagje wit vanuit de trein kan dat alleen maar een enorm kazige en bovendien wazige foto opleveren. Kan je nagaan hoe erg het voor dat meisje moet zijn geweest die met haar telefoon een foto stond te maken van een paar besneeuwde takken.

Toen er nog geen sneeuw was en de zon nog scheen en ik net de wantjes die ik voor moedertje aan het breien was af had kreeg ik de geest. Ik pakte alle benodigheden voor een geïmproviseerd statief (twee boeken en een gescheurd kartonnen doosje, laat maar weten als je de tutorial voor dit fantastische greedschap wilt hebben) en liep naar het door de zon gestreelde grasveldje om de hoek. En hoewel mijn statief me nogal teleurstelde was dit het resultaat:

grasshugger

Ik ben nu bezig met nog een paar wantjes zonder vingers in het tegenovergestelde kleurschema (omdat ik na het breien van de eerste veel meer rode dan grijze wol overhad, goochem he?) voor mijn vriendje W. Ik ben nu weer toe aan de vingers van het tweede wantje en ik ben die verotte kleine vingertjes met al die naalden en dat gepiel een beetje zat.

Ik heb vandaag ook mijn Bachelorbul aangevraagd, het einde van een een serieuze opleiding komt in zicht. Ik dacht zeker te weten dat ik na mijn bachelor en nadat ik terug zou komen van mijn aanstaande reis, meteen door zou gaan met een onderzoeksmaster Linguistics. Net zoals ik dus vroeger zeker wist dat ik piloot wilde worden. Maar nu ik dan knopen moet gaan doorhakken en de organisatorische koe bij de ingewikkelde horens moet vatten voordat ik op reis ga krijg ik toch mijn twijfels. Heeft taalkundig onderzoeker worden eigenlijk wel iets te maken met dingen die ik echt leuk vind? Dingen zoals schrijven, tekenen, schilderen, foto’tjes maken, dingetjes breien, plaatjes maken en wat dies meer zij?

Meer over dit levensveranderende dilemma in toekomstige stukjes.

2 Responses to “Subtiel sluiertje”

  1. Frouke says:

    “Heeft taalkundig onderzoeker worden eigenlijk wel iets te maken met dingen die ik echt leuk vind? Dingen zoals schrijven, tekenen, schilderen, foto’tjes maken, dingetjes breien, plaatjes maken en wat dies meer zij?”

    Dat klinkt bekend. Ik ben om die reden maar een zogenaamd creatief beroep gaan studeren. En nou voelt ook dat niet meer als een leuk dingetje doen. Beroep en hobby mixen, ik vind het een corvee.

    Stiekem wil ik huisvrouw worden.
    (Niet verder vertellen!)

  2. Frouke says:

    Ey, heb je trouwens MSN? Ik had je toegevoegd maaaar ik denk zo dat ‘t het verkeerde adres is (gmail), of dat je zo slim bent om je tijd niet te vergooien aan zo’n duivels programma;)