Wat er gebeurt, of niet gebeurt

Ik had blaasontsteking, en dat ws denk ik de reden dat ik in mijn eerdere berichten misschien een klein beetje sip overkwam. Op een goede dag ws ik het zat en heb ik de reis naar het ziekenhuis in Rishikesh ondernomen …

(intermezzo: ik gooide sinaasappelsap over mijn toetsenbord en nu is de internetjongen bezig het toestenbord te redden…sorry internetjongen!)

Onderweg naar het ziekenhuis kwam er een grote optocht langs met mannen op blaasinstrumenten die ogenschijnlijk (orenschijnlijk) geheel apart van elkaar hun muziek speelden, wat een zooitje. Daarachteraan kwam een soort grote aluminium wagen met grote speakers die weer een ander lied speelden, en daarachteraan kwam en groep mannen. Daar weer achteraan kwamen de vrouwen en de kinderen.

In het ziekenhuis kwam net een ambulance aan en daar werden twee mannen uitgehaald. De een bewoog, de ander niet. Na een half uurgewacht te hebben en half Rishikesh aan me voorbij te hebben zien trekken, iedereen komt binnen, kijkt even in alle spreekkamertjes, blijft soms even binnen om precies te zien wat er allemaal gebeurt, en gaat dan weer naar buiten, na een half uur dus kwam er een dokter naar me toe. Hij zei dat de ene man gewond was en de andere dood. Er had gewoon een dode man daar voor mijn neus op die brancard gelegen, hij had een schoen aan.

Toen de dokter me eenmaal ging helpen was alles verder erg normaal, en kreeg ik snel mijn antibiotica. En een flesje ‘syrup’ die mijn blaasinhoud heel basisch zou maken, dit om de infectie te remmen. Dit was het flesje.

Delicious medicine, ICE CREAM FLAVOR!

 De grote grap is de tekst onderin: ICE CREAM FLAVOR. Het spul was zo ongelooflijk vies, daar zijn bijna geen woorden voor, ik geloof toch niet dat ik het met ze eens ben over die Ice Cream Flavor. 

Ik vind het hier inmiddels al en stuk fijner, de zon schijnt grote delen van de dag, we doen dagelijkse dingen zoals de was, eten en drinken, maar alles is relaxed en fijn. Dit is onze achtertuin, er lopen koeien, apen, mensen en er worden vuurtjes gestookt (van hout of plastic zakken) en er wordt was opgehangen.

Our backyard, from our hotel room

Hier nog wat kiekjes van onze hood.
The cd-stand

De cd-kraam.

My good friend, the bindi salesman

De vervelende bindi-man, die je niet met rust laat. Behalve als je vraagt of je een foto van hem mag maken.

Yoga hall on a cliff

Een van de vele yoga-scholen, mooi op een rots aan de ganges…

En tot slot: wat ik zoals in mijn tas heb. Doorklikken voor de uitgebreide beschrijving wat er allemaal ligt.

My bag contents

5 Responses to “Wat er gebeurt, of niet gebeurt”

  1. bloemenjansje says:

    ik ben dus niet bloemenjansje, want die zit in India. Ik heb de laptop alleen van haar en zo ben ik ineens de ‘ admin’ vandeze site. Zal ik geen misbruik van maken.
    Hallo echte bloemenjansje; wat een mooie foto’s! Vooral de laatste vind ik qua compositie heel leuk. Ook de yogaschool is mooi.
    Fijn dat je opgeknapt bent na dat vreselijke medicijn. Dat is een deel van de werking toch?
    Hier heb ik van de week voor het eerst (‘s nachts) de vogeltjes al weer horen fluiten. What’s next?
    Nel

  2. truusachterhes says:

    hallo Janneke en Wouter, fijn om zo veel van jullie te lezen. Het was een valse start lijkt mij, eerst geld kwijt endan ook nog eens blaasontsteking, maar ik hoop dat je weer beter bent. Gijs is druk met zijn kamer maar dat zul je wel weten.Gisteravond hebben ze alle 4 hier gegeten,erwtensoep, maar dat lust Wouter niet, ik had nog zuurkool.Janneke en Wouter veel plezier daar in DEN VREEMDE. groeten en kus van OMA en OPA.

  3. Wouter H says:

    Hi zus,

    Ice Cream Flavor als in die ruft-‘snoepjes’ uit hetzelfde land? Hmm… Geeft wel te denken eigenlijk…

    Byeeee,

    Wouter (die in Nederland)

  4. Marek says:

    Hmmm er staat ICE CREAM FLAVOR maar niet, bijvoorbeeld, CHERRY GARCIA ICE CREAM FLAVOR. Je kunt van elke smaak wel ijs maken dus op zich hebben ze gewoon gelijk…

    Groetjes en veel plezier nog! Marek

  5. […] also visited the local hospital to get some new ice-cream flavoured tonic, because I ran out of the one I got in India. The real reason was quite trivial, but the nurse and […]