Het echte reizen, nu ging het wel (redelijk) goed

Knitting girlEerst even het plaatje dat ik de vorige keer heb beloofd: het meisje met haar breiwerk en al haar kleurtjes om zich heen.

Zaterdag zijn we om 14:00 uur in de taxi gestapt. Die ging in anderhalfuur naar Dekyiling, dat is een Tibetaanse enclave bij Dehra Dun. Ze waren er nog net een staartje Losar aan het vieren, Tibetaans Nieuwjaar. Het voelt in zo’n Tibetaans dorp meteen compleet anders, al was het alleen al door alle Tibetaanse gezichten. Ze hebben zulke mooie gezichten, en hun gezichten zijn gemaakt om te lachen, heb ik ontdekt.

Toen we even op de ‘kermis’ rondliepen kwam een monnik ons halen voor de bus naar Dharamsala, gewoon zomaar uit aardigheid, en hij droeg onze bagage, ook zomaar zonder er geld voor te vragen of zoiets. Heel fijn. Vervolgens stapten we in een bus, door alle reisbureaus aangeduid als een ‘2×2 push-back deluxe tourist bus’ . Dit betekent dat je je stoel naar achter kan duwen en dat hij duurder en ook wel sneller is dan een gewone public bus. Hij deed er hoe dan ook nog steeds 13 uur over, en na deze lange, berekoude rit kwamen we om 05:00 uur ‘s ochtends aan in Dharamsala. Van daaruit moesten we nog de berg op naar waar het leuk is: McLeod Ganj. Hier wonen 10.000 vluchtelingen en een ervan is de Dalai Lama. Het gekke is alleen dat de Tibetanen er allemaal zo goed uitzien, en het de Indiase mensen zijn die er hier eerder uitzien als vluchtelingen. Alle bedelaars zijn Indiaas.

McLeod Ganj ligt hoog en vanuit onze hotelkamer heb je een geweldig uitzicht over bergen en de dalen ertussen. Toen we dus zo vroeg aankwamen was het veel en veel te koud. We stapten in een taxi en zijn auto wilde dan ook niet starten. We vonden een andere, een kleinere, en de bagage moest op het dak. Toen we honderd meter op weg waren flikkerde mijn tas van het dak. De taxichauffeur was nogal een pipo, dat bleek ook wel toen hij de straat van ons hotel niet eens kenden terwijl er in M.G. maar vijf(!) straten zijn. We zijn dus maar op het centrale plein uitgestapt omdat wij de weg blijkbaar beter kenden dan de taxichauffeur.

Toen we om 05:30 voor het hotel stonden was het dicht. Na anderhalfuur wachten in de kou besloten we toch maar op de ramen te bonken omdat er nog steeds nergens een teken van leven was. In het hotel niet, en ergens anders op straat ook niet. Dat bonken hadden we veel eerder moeten doen want er lag gewoon een mannetje van het hotel te slapen en hij kon ons meteen een kamer geven. Zucht.

Toen konden we eindelijk naar bedje toe. Het was nog steeds erg koud. Maar we konden helemaal onder onze slaapzak en een dikke (betonnen) deken kruipen en gewoon in slaap vallen.

Toen we weer opstonden een paar uurtjes later scheen de zon ineens hard op onze neus. We checkten netjes in bij het hotel en toen heb ik een dikke laag poep onder mijn schoen vandaan geprobeerd te halen.

Temple in McLeod GanjWe zijn door de straatjes van McLeod Ganj heen gelopen en we hebben voortreffelijk ontbeten bij een totaal on-Indiaas restaurant met zo’n prachtig uitzicht op de huisjes en dakjes en gebedsvlaggetjes en vooral de besneeuwde bergtoppen!

In onze hotelkamer scheen dus de zon naar binnen en in de loop van de dag konden we daar zelfs zonder shirt voor het raam zitten.

Hotel room, sun and everything

We aten wat koekjes en dronken wat sap. ‘s Avonds aten we hele pittige momo’s (soort ravioli/pelmeni) met nog veel pittigere saus bij een op het eerste gezicht leuk maar op het tweede gezicht nogal vies en armoedig restaurantje. Het uitzicht was natuurlijk wel weer smullen. We zijn niet ziek geworden. Voor het slapengaan konden we een Hollywoodfilm met ondertitels kijken vanuit ons bed. Het was koud maar fijn.

McLeod GanjGisteren waren de bergen er nog steeds, maar je kon ze niet meteen zien omdat het bewolkt was. We ontbeten uitgebreid en liepen weer wat rond, uiteindelijk een weg in die naar Lake Dal zou leiden. Na ongeveer 2 km kwamen we bij een gotische kerk, natuurlijk gebouwd door de Britten maar nu door de Indiase Christenen zelf gebruikt. Er was een heel mooi uitgestrekt kerkhof bij. Er stukje verder begon het ineens flink te stijgen en werden de utizichten steeds maar beter. Er was ook overal steeds meer sneeuw.

Scenery
Na weer een paar kilometer en 200 meter stijgen was daar het ‘Sacred Dal Lake’: een groot uitgevallen vijver die niet erg veel indruk maakte. Toch was het leuk om even te zien. We zijn nog een flink stuk verder omhoog gelopen en hebben daar in een restaurantje geluncht. Het was zogenaamd het restaurant van een hotel, maar het hotel dat erbovenop hoorde te zitten miste nog. Er lag op veel plekken nog een dik pak sneeuw en een tweetal rijke Sikhs decoreerden hun auto en zichzelf ermee en maakten daar foto’s van. Op de terugweg scheen de zon en moesten onze inspanningen even vastgelegd worden. De gebouwen op de achtergrond op de bergrug zijn McLeod Ganj. Klik even door naar het origineel want deze is lelijk verkleind…
McLeod Ganj scenery

Bij terugkomst hebben we weer van de heerlijke koffie van een dure hippe koffiebar genoten. Het was een erg fijne wandeling om mee te beginnen.

Vandaag is wederom een fijne dag aan het worden, het houdt maar niet op! Ik ben beniewd welke film er vanavond weer op HBO is…

7 Responses to “Het echte reizen, nu ging het wel (redelijk) goed”

  1. Joep Smeenk says:

    Wow Janneke, wat ziet het er allemaal mooi uit daar!
    Klinkt allemaal heel erg goed 🙂

  2. Rob says:

    He Janneke! Leuk om je site eens te lezen!

    Is die hippe koffiebar toevallig de ‘ Coffee Day’? Daar hebbenw e er hier in het zuiden al een aantal van gevonden. Superhip, superduur en superluidruchtige harde TV-herrie.

    Liefs,
    Rob

  3. nel says:

    Prachtige beelden, vooral die winkel!!!

  4. nel says:

    die staat niet op je blog, maar op Flickr, zag ik later.

  5. Dick says:

    Hoi Janneke,
    4x mooi: Wat schrijf je mooi, beeldend en inlevend. Wat ziet het geheel er mooi uit met je foto’s. Wat is het daar mooi. En wat maken jullie mooie dingen mee. Ik ben jaloers op jullie, wil wel mee. Liefs ook aan Wouter van Dick

  6. truusachterhes says:

    Hallo Janneke en Wouter Je verhaal gelezen, fijn dat het in het NED.is.Die andere kan ik niet lezen. Maar jullie maken toch maar mooie dingen mee.Is het met je tas en de poep in orde gekomen? Als ik het goed begrepen heb zijn jullie nu op weg richting China?Nou jongelui het ga jullie goed en kijk uit S.V.P. Kus en groeten van OMA en OPA.

  7. nel says:

    De Jakhalzen van de wereld draait door waren vandaag (3 maart) ook in Dharamsala! Ze lieten zien hoe de tandarts daar te werk gaat: middeleeuws zag het er uit!
    Zal je goed poetsen?