Hard

Terug in Laxman Jhula was in mijn gedachten erg fijn en veilig, maar nu ik er ben voel ik me maar zozo. Ik werd vlak nadat we terugkwamen flink ziek, liep totaal leeg, werd weer beter, dacht ik, en werd vandaag weer ziek. Het was een beetje zoals zeeziek zijn, inclusief het gevoel dat ik op het dek van een schip liep en lekker op en neer deinde. Vooral vandaag heb ik ook nergens zin in en heb iknogal heimwee. Dus wat ga je dan doen? Internetten.

trein in indiaDe reis vanuit Dharamsala/ Mcleod was, hmmm, lang en avontuurlijk. We namen eerst de cheap-ass openbare bus die in vier bloedstollende achtbaansimulerende uren (ach ik overdrijf een beetje, het was wel echt jumpen en bouncen hoor, en op je tas letten die los op het dak ligt) keihard naar Pathankot reed, 90 km verderop. Daar gingen we ‘s avonds de nachttrein nemen naar Rishikesh, terug naar het dorp dus. We hadden kaartjes voor de duurdere slaapklasse, met bedsteetjes dus. Ik had zoiets nog nooit gedaan en ik vond het vrij cool, al was alles niet zo heel comfortabel en best hard. We hadden gelezen dat je of je bagage vast moest ketenen aan iets, of niet moest slapen. We leven graag op het randje, Wouter en ik, dus maakten we onze tassen slechts aan elkaar vast en gingen toch slapen. De tassen waren er bij het uitladen nog.

Ik heb maar even een plaatje van een trein van iemand anders zijn blog gejat, dat moet kunnen vind ik. Ik ben tenslotte ziek. Hij wil niet echt lekker in de tekst passen, beetje jammer. Zo zie je maar weer dat gestolen goed niet gedijt

Comments are closed.